Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego
Język to coś więcej niż słowa, to pamięć, tożsamość i więź między pokoleniami. Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego jest okazją, by zatrzymać się na chwilę i przypomnieć sobie, jak ważny jest język polski – ten, który łączy Polaków w kraju i na całym świecie, niezależnie od miejsca, w którym żyją.
Każdego roku 21 lutego świat zatrzymuje się na chwilę, by pochylić głowę nad tym, co najbliższe, najbardziej intymne i jednocześnie wspólne, nad językiem ojczystym. Tego dnia obchodzimy Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego, święto ustanowione w 1999 roku przez UNESCO. Jego geneza sięga dramatycznych wydarzeń w Bangladeszu z 1952 roku, kiedy to studenci oddali życie w obronie prawa do używania własnego języka. To właśnie wtedy świat zrozumiał, że język to nie tylko narzędzie komunikacji, ale fundament tożsamości, godności i wolności.
Język – dom, który nosimy w sobie
Język ojczysty to pierwszy dźwięk, jaki rozpoznajemy. To słowa wypowiadane przez matkę, pierwsze opowieści, kołysanki, modlitwy, bajki. To sposób myślenia, czucia i przeżywania świata. Gdy mówimy w swoim języku, jesteśmy u siebie, nawet wtedy, gdy dzielą nas tysiące kilometrów od rodzinnego domu.
Język polski – więcej niż słowa
Język polski jest jednym z najbardziej złożonych i jednocześnie niezwykle pięknych języków świata. Bogaty w znaczenia, emocje, niuanse. To język Mickiewicza i Szymborskiej, Chopina i Miłosza. Język, który przez wieki był ostoją narodu w czasach zaborów, wojen, emigracji. Kiedy nie było Polski na mapach, Polska była w języku.
Kultywowanie języka polskiego to akt miłości, do przodków, do historii, do kultury. To przekazywanie dalej opowieści o tym, kim jesteśmy i skąd pochodzimy. To pamięć o tradycjach, świętach, obyczajach, które żyją właśnie w słowach.
Polacy na całym świecie – jedno serce, jeden język
Dziś miliony Polaków mieszkają poza granicami ojczyzny. W Europie, obu Amerykach, Australii, Azji. Różne kraje, różne języki codzienności, różne realia życia. A jednak, język polski wciąż łączy. Jest nicią, która spaja rozproszone losy. Jest mostem między pokoleniami emigrantów, między dziećmi urodzonymi za granicą a historią ich rodzin.
Gdy rodzice uczą dzieci polskich słów, gdy w domach rozbrzmiewa polska mowa, gdy czyta się polskie książki i śpiewa polskie piosenki, wtedy dzieje się coś niezwykłego. Wtedy kultura nie ginie. Wtedy Polska żyje dalej, nawet daleko od swoich granic.
Dlaczego to takie ważne?
Bo język, którego się nie używa, milknie. A wraz z nim milkną historie, wspomnienia, wartości, zatraca się tożsamość. Kultywowanie języka ojczystego to odpowiedzialność, wobec przeszłych i przyszłych pokoleń. To świadomy wybór, by nie pozwolić zapomnieć, by dać dzieciom korzenie i skrzydła jednocześnie.
Święto, które dotyka serca
Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego przypomina nam, że różnorodność językowa jest bogactwem świata. Ale dla nas, Polaków, jest czymś jeszcze głębszym, jest przypomnieniem, że język polski to nasza wspólna dusza. Niezależnie od tego, gdzie żyjemy, kim jesteśmy i czym się zajmujemy.
Dbajmy o niego. Mówmy nim. Uczmy go. Przekazujmy dalej.
Bo dopóki żyje język – żyje naród.